Ankara’da kış sabahları hep aynı hisle başlar. Kızılay metrosundan yukarı çıkarken yüzüme çarpan soğuk, elimi cebime daha sıkı sokmama neden olur. Bir yandan kahve kokusu, bir yandan işe yetişme telaşı… Ama bazı günler vardır ki, zihnimin bir köşesinde çok daha eski bir şey dolaşır. İlkokul sıralarında sabah törenlerinde duyduğum o ritim, İstiklâl Marşı’nın ilk mısrası, bayrak direğine bakarken hissettiğim o garip ciddiyet. Yıllar sonra ekonomi okumuş, veriyle uğraşan biri olarak şunu fark ediyorum: Bazı metinler sadece hukuk metni değildir. Bir ülkenin kendini nasıl tanımladığının, nasıl bir arada kalmayı başardığının kısa bir özeti gibidir. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 3. maddesi de tam…
Yorum Bırak